غربالگری شنوایی نوزادان :
تاریخچه :
برای اولین بار در دنیا در سال ۱۹۹۴ کمیته مشترک شنوایی اطفال (JCIH) پروتوکل بررسی شنوایی نوزادان تحت عنوان پروتوکل شناسایی و مداخله زودرس در شنوایی اطفال (IEDI) را تدوین نمود . در ایران اولین بررسی ها در سال ۱۳۷۶ انجام شد ولی اقدامات عملیاتی برای غربالگری به صورت پایلوت از سال ۱۳۸۰ در ورامین ؛ کرمانشاه و چند مرکز دیگر شروع شد و تا سال ۱۳۸۴ در کل کشور به اجرا در آمد .

اهداف :
شناسایی کودکان مبتلا به کاهش شنوایی تا یک ماهگی
اقدامات کامل تشخیصی تا ۳ ماهگی
شروع اقدامات درمانی تا ۶ ماهگی

پروتوکل :
انجام تست OAE ( Oto acostic emmision) در بدو تولد در بیمارستان

اگر تست OAE در کودک طبیعی باشد و کودک عامل خطری مثل سابقه خانوادگی افت شنوایی و … نداشته باشد نیاز به تست دیگری نیست
ولی اگر تست OAE در کودک غیر طبیعی باشد یا کودک دارای عوامل خطر باشد نیاز به تست تکمیلی میباشد که شامل تست تکراری OAE و ABR می باشد . که اگر این تست ها طبیعی باشد نیازی به اقدام اضافه نیست ولی در غیر این صورت لازم است تست های تکمیلی شامل ASSR جهت تعیین میزان افت شنوایی انجام شود .
کودکی که کم شنوا یا ناشنوا باشد لازم است حداکثر تا ۶ ماهگی سمعک دریافت کرده باشد و اگر ناشنوا باشد حداکثر تا ۲ سالگی کاشت حلزون گوش برای کودک انجام شده باشد .
دلیل اصلی بر تاکید در ایجاد شنوایی در کمترین سن ممکن برای کودک اینست که عدم شنوایی مناسب در سن بالای ۲ سالگی منجر به لال شدن و عدم توانایی در صحبت کردن میگردد که بعدا قابل درمان نمی باشد .